Werken als persoonlijk begeleider: Sylvana van der Hoff

Ga je bij ons in de zorg aan de slag, dan is de kans best groot dat je persoonlijk begeleider wordt. Maar hoe word je dit nu eigenlijk en wat houdt het in? Om je daar een beeld bij te geven, hebben we collega’s van verschillende locaties gevraagd om iets over hun werk te vertellen. Het eerste interview is met Sylvana van der Hoff, verzorgende én persoonlijk begeleider bij onze locatie Frankeland.

Wie is Sylvana?

“Ik ben Sylvana van der Hoff, bijna 36 jaar. Ik woon samen met mijn vrouw en drie van onze vier dochters in Schiedam. Naast mijn werk ben ik heel actief binnen een muziekvereniging. Ik speel al vanaf mijn 12e de bariton. Bij de Frankelandgroep werk ik al sinds 2003, ruim 16 jaar. Ik ben hier begonnen na mijn opleiding tot verzorgende aan het Zadkine. Dit is eigenlijk mijn eerste baan, mijn eerste werkgever en zelfs mijn eerste afdeling. Ik voel me hier gewoon heel welkom. De organisatie is heel blij met je, waardeert je, maar ook bewoners waarderen natuurlijk enorm wat je doet. Ik merk eigenlijk niet eens dat ik er al zo lang werk.”

Je bent ook persoonlijk begeleider.
Wat houdt dat in?

“Als persoonlijk begeleider bij de Frankelandgroep ben je verantwoordelijk voor één of een aantal bewoners. Zelf ben ik het van vier bewoners en ben ik ook nog vervanger van een collega voor twee bewoners. Ik probeer minimaal één keer per week de tijd te nemen om rustig met mijn bewoners te praten, naast de reguliere zorg die ze krijgen. Al is het maar vijf minuten, het gaat om vertrouwen. Je wilt echt weten hoe het met iemand gaat, je wilt oprecht naar ze luisteren en er voor hen zijn."

 


Sylvana van der Hoff

"Naast het persoonlijke contact met de bewoner heb je ook minimaal één keer per maand contact met de eerste contactpersoon of mantelzorger van je bewoner. Dat kan telefonisch of via de mail zijn of op de afdeling zelf. Even vragen hoe het écht gaat. Maar eigenlijk loopt alles vaak gewoon wel goed, omdat we tussendoor al veel bespreken en regelen. Als persoonlijk begeleider zorg je er namelijk voor dat de bewoner en de contactpersoon altijd weten waar ze aan toe zijn.”

Stel, er komt een nieuwe bewoner, wat kan diegene dan verwachten van de persoonlijk begeleider?

“Als er een nieuwe bewoner komt en je wordt aangewezen als persoonlijk begeleider, dan krijg je zijn of haar dossier en kan je je verdiepen in de persoon. Dan is er een eerste kennismaking. Wij stellen ons dan netjes voor, vertellen wat we kunnen betekenen voor diegene en vragen vooral naar de verwachtingen van de bewoner. Ik praat zelf altijd veel over de verhuizing, dat is voor veel mensen enorm heftig. Mensen wonen toch langer thuis, soms wel 50 tot 60 jaar op hetzelfde adres. Daar moet je op inspelen, goede begeleiding bij bieden en een vertrouwd gevoel geven. Dat staat voor mij op één. Als iemand hier dan daadwerkelijk is, geven we uitleg over de afdeling, allerlei praktische zaken en vertellen we natuurlijk over alle activiteiten die aangeboden worden.”

Hoe word je persoonlijk begeleider?

“Eigenlijk wordt iedereen die een niveau 3 diploma heeft én minimaal 24 uur per week werkt, bij ons persoonlijk begeleider. Dat is de bedoeling. Voordat je in de praktijk aan de slag gaat als persoonlijk begeleider volg je vaak intern een cursus. Ik heb zelf in 2005 de opleiding tot EVV’er gedaan en het diploma behaald. Ik ben destijds door de organisatie gevraagd om dat te gaan doen. Als je net persoonlijk begeleider bent, krijg je in het begin wat coaching van iemand die daar al meer ervaring in heeft.”

Wat maakt het werken als persoonlijk begeleider leuk?

“Dat je de achtergrond van bewoners leert kennen, je krijgt echt een kijkje in het leven van vroeger. Een stukje geschiedenis en je ziet nog eens wat! Dat vind ik echt leuk. Natuurlijk weet je van alle bewoners op de afdeling wel iets, maar van mijn eigen bewoners weet ik praktisch alles. Dat is bijzonder. Je bouwt een vertrouwensband op, waardoor iemand je dingen laat zien en meer dingen met je deelt. Daarmee krijg je ook wat voor elkaar bij bewoners. Dat is mooi. Ik denk dat ik ook met humor veel bereik. En serieus wanneer het moet. Dat is mijn stijl. Natuurlijk luister ik goed als iemand ergens mee zit, maar als het kan maak ik graag een grapje om de boel wat op te leuken.”

Wat maak je allemaal mee?

“Leuke dingen, zoals een bewoner die weer overgroot opa of -oma wordt. Zo leuk om dan hun blijdschap te zien. Maar bijvoorbeeld ook toen mijn dochter werd geboren, mijn bewoners vragen daar dan heel geïnteresseerd naar. Je hebt toch een band met elkaar. Dat heb ik bijvoorbeeld ook enorm met mevrouw Van der Doe (†), de bewoonster naast mij op de foto. Wij kennen elkaar al 16 jaar! Maar natuurlijk maak je ook moeilijke momenten mee met je bewoners, bijvoorbeeld als ze iemand verliezen. Het is vreugde en verdriet. Maar je bent er echt voor de mensen, in beide gevallen. Ik vind dat mooi.”


Sylvana samen met bewoonster mevrouw Van der Doe (†).
Net voor het publiceren van dit interview kregen wij het verdrietige bericht dat mevrouw Van der Doe is overleden.

"Het is vreugde en verdriet. Maar je bent er echt voor de mensen, in beide gevallen. Ik vind dat mooi."

Sylvana van der Hoff, verzorgende en persoonlijk begeleider